بعضی از اشیا حس دارند

بعضی از اشیا حس دارند …
گریه می کنند …
مثل بالش من …
هر شب غرق اشک است !

دل است دیگر

دیدن عکست تمام سهم من است
از “تو ”
آن را هم جیره بندی کرده ام
تا مبادا
توقعش زیاد شود!
دل است دیگر . . .
ممکن است فردا خودت را از من بخواهد!

کمتر لگد بزن تنهایی

آخ که درد دارم درد
من از تو غریبترم
من میان این همه از توی تنها هم تنهاترم
آخ … کمتر لگد بزن تنهایی !

دل من…

نوای عاشقانه ی پیچیده در کوه …
وزوز شادیه بی دلیل …
پتک یاد تو ، درد بیدریغ دلم…
دل تمام من و او ها خوش!
دل تو هم خوش!
دل من…
هیچی!

خسته ام

خسته ام؛
خسته تر از آنی که خیانت کنم !
تنهایم؛
تنها تر از آنی که عاشق شوم !

دلتنگی هایی که

گلوی آدم را
باید گاهی بتراشند
تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود
دلتنگی هایی که جایشان نه در دل

که در گلوی آدم است

دلتنگی هایی که می توانند آدم را خفه کنند . . .

نگاه منتظرم

پنجره ها کلافه اند از سنگینی نگاه منتظرم
اگر نمی آیی
اینقدر پنجره ها را زجر ندهم
چشم هایم به جهنم…!

یک نخ روشن کن

این روز ها سیگارم را نصفه میکشم …
چون تو همیشه میگفتی یک نخ روشن کن دوتایی بکشیم …

آنگاه که به تو می نگرم

آنگاه که به تو می نگرم
گویی مردمکانم را
به تماشای ناب ترین تصویر خلقت می نشانم
با من از گذشته بگو
از فنجان های قهوه ای که …
بوی سیگار می داد
و لذت هم آغوشی …

ایوان فراموشی

تقدیم به کسی که قالیچه ی یادش را

هرگز در ایوان فراموشی پهن نخواهم کرد !